Noong mas bata-bata ako’y pinagpapantasyahan ko ang panahong magiging headwriter ako ng sarili kong palabas — kung gaano ako magiging kahusay pagdating sa pagdebelop ng palabas na yon, mula konsepto hanggang sa storyline, characterization, arc, chaptering, hanggang sa presentations at mismong scripting. Naka-step by step na sya sa utak ko. Pero bakit ngayong eto na, may pagkakataon na para magawa ko ang lahat ng yon e parang nawawalan ako ng gana? Sadya nga atang mas masarap ang pantasya lang kesa sa totoong buhay. Gaya ng maraming iba pa, kapag ayan sa harapan mo’y biglang parang ayaw mo na. Hindi naman sa sinasabi kong ayaw ko nang maging headwriter. Natatakot lang ako sa kawalan ko ng gabay sa gagawin. Ngayong ikaw na ang dapat gumagabay sa mga writer mo’y gugustuhin mo rin palang kaya mong umasa sa mas nakakataas sayo.

Gayunpaman ay heto na ito. Kailangan ko na lang rin sigurong yakapin ang bagong inatang na responsibilidad. Kailangang kong gampanan ang kung anumang dapat gampanan. Ayoko rin namang mapahiya sa kanila na nagbigay sa akin ng kanilang tiwala. Bahala na.

Sa sabado pala, ipapalabas na ang una kong MMK episode. Sana maganda ang kalabasan. Kwekwentuhan ko kayo tungkol don sa susunod na mga araw.

Minsan, iniisip ko na hindi ko alam kung ano ang ginagawa ko. Hindi. Gawin na nating madalas. Madalas, iniisip ko na hindi ko alam kung ano ang ginagawa ko, kung bakit ko to ginagawa. Ayoko nang maging writer. Pero kapag iniisip ko kung ano ang kailangan kong pagdaanan para lang mabago ang aking kapalaran, parang ayoko rin naman gawin yon. Dahil ano ba ang kaya kong gawin? Maliban sa magsulat? Masagana ang buhay ng isang writer sa tv. May pera. Kung ikukumpara sa iba pang mga writer, o sa kahit na sinong gaya ko na hindi naman tapos ng kolehiyo at nakakapagtrabaho. Kapag umalis ako sa pagsusulat sa tv, sigurado akong magugutom ako. O kung hindi man magutom, alam kong hindi ko na magagawa ang mga bagay na kinasanayan ko nang gawin — bumili ng mahal na damit, kumain sa masarap na restawran, magpamasahe sa kungsaang spa, manuod ng sine, maglakad sa mall atbp. Mga bagay na ginagawa ko habang naghihintay ng bagong deadline, o habang umiiwas na harapin ang realidad ng pagsusulat. Nakakapangit ang pagsusulat. Pero nakakabuhay din. Kung hindi dahil sa pagsusulat, hindi ko mapupuntahan ang mga napuntahan ko, hindi ko mararanasan ang mga naranasan ko, hindi ko makikilala ang mga nakilala ko. Kung hindi dahil sa pagsusulat, hindi ako magiging ako.

Dati nung mas bata-bata pa ako, sabi ko hindi kailanman maaaring maging miserable ang isang writer. Dahil kahit ang pinakapangit na karanasan nya, pwede nyang paghugutan ng materyal. Bagay na pwede nyang paghugutan ng glorya. Kaya kapag nagugutom, exercise lang ang pinagdadaanan nya, para sa panahong kakailanganin nyang magsulat tungkol sa gutom. Kapag sawi sa pag-ibig, preparasyon lang yun para sa lovestory na magpapasikat sa kanya sa hinaharap. Hanggang ngayon naman, naniniwala pa rin ako sa ganito. Na pwedeng paghugutan ng materyal ang lahat. Pero parang hindi na ako naniniwala na walang miserable sa pagiging writer. Pwede kang maging miserable sa kahit na anong propesyon.  

Kaya ko siguro ginawa ang blog na ito. Para sabihin sa inyo kung gaano ako kamiserable. Kung ano ang mga pinagdadaanan ko. Kung ano ang gusto kong pagdaanan. Siguro makakapagkwento rin ako ng mga bagay na masaya. Ewan. Pero siguro kung ano pa man ang maikwento ko, ang gusto ko lang din naman sabihin, hindi ako titigil sa pagsusulat.